افراط‏گرایی نوی فرانسوی

Pola X

اصطلاح “افراط‏گرایی نوی فرانسوی”  که توسط جیمز کوانت (برای تقبیح این گونه از فیلمسازی) در سال 2004 خلق شد، اندکی بعد به طور وسیع برای ارجاع به این طیف نسبتاً گسترده از کارگردانان و فیلمها مورد استفاده قرار گرفت. این جریان، اشاره به تعدادی از کارگردانان دارد که فیلم هایشان تجسم یک زیبایی شناسی جدید از خشونت ناتورالیستی و تمرّد نمادین است. فرانسه محمل این جنبش سینمایی  است و کارگردانان همراه این جنبش فرانسوا اوزو، گاسپار نوئه، کاترین بریلیا، برونو دومون، کلر دنیس، پاتریس شرو، برتنران بونلو، مارینا دو وان، لئو کاراکس، فیلیپ گراندریو، ژان کلود بریسو، ژاک نولو، ویرجینی دسپنته، کورالی ترین تی، و الکساندر آجا هستند. تمایل مشابهی برای کشف زیبایی شناختی خشونت در برخی دیگر کارگردانان اروپایی همچون لارس فون تریه و فاتیح آکین هم قابل مشاهده است. اما تنها در فرانسه ما چیزی شبیه یک جنبش داریم. این افراد، در واقع، جریانی از آثار خلق کرده‏اند که به طور منسجم از ارائه‏ی تصویری جدید از واقعیت سخن می گویند.
برخی از منتقدین آمریکایی این فیلمها را تحت تاثیر زیرژانرهای سینمای وحشت می دانند. نه تنها، تعداد زیادی از این فیلمها در سینمای وحشت جای نمی گیرند، بلکه ویژگی هایی که این فیلماسازان را متامیز می کند از نوع دیگری است.
ویژگی های متمایزکننده
اول. واقعیت موازی جدید: ظهور اینترنت چالشی را در برابر سینما قرار می دهد که شبیه به چالش سینما در مقابل عکاسی است. اینترنت یک لایه موازی مضاعف با واقعیت ایجاد کرده است که مبتنی بر رمزگان پیچیده تری از رمزگان سینما (مونتاژ) است. در رابطه با سینما، نزدیکی آن با واقعیت، هم‏ارزی تقریباً کامل آن با واقعیت آن را زنده نگه داشت. سینما واقعیتی در 24 فریم در ثانیه است. هیچ چیزی از این هم‏ارزی را اینترنت محو نکرده است. در واقع تصویر سینمایی جایگاه خود را در اینترنت نیز دارد. گرچه ساختار رمزگان اینترنت متفاوت با رمزگان سینمایی است. در حقیقت یک رمزگان ساختاری است و نه یک پروتکل و فراتر از سیستم تجزیه-بازترکیب می رود. رمزگانی مبتنی بر هم‏ارزی، نقش، و رابطه است. ترجمه‏ی واقعیت است به یک ساختار موازی. وقتی سینما به این رمزگان می نگرد، همچون مورد هنرمندان این جریان، ضرورتاً اصول خودش را دوباره فعال می کند. واقعیت سینمایی، دیگر به مثابه ی فراگذاریِ واقعیت تصور نمی شود، بلکه به عنوان یک رمزگذاری که تصویر را به انگاره منتهی می کند در نظر گرفته می شود– یعنی حرکت از سوی ترکیب به ایجاد ساختار. توجه به این نکته ضروری است که مواجهه با اینترنت توسط و درون نطقه نظر جامعه بسیار محافظه کار، نوستالژیک و خوشی زده ی فرانسه معاصر رخ داده است. پست مدرنیسم فرانسوی یک حس عمومی از خودبسندگی باقی گذاشته است که نقطه پایانی بر تمام ابتکارات متمردانه بود.
دوم. مواجهه با جهان بر اساس توهم مواد روانگردان: از دهه 60 افراد بسیاری از مواد مختلف برای “گشودن دربهای شهود” و اصلاح واقعیت برای خلق یک واقعیت موازی استفاده کرده اند. اما پس از استفاده از مواد، انتقال و روایت آن گونه از واقعیت به امر واقع روزمره عملاً کاری ناممکن است. کارگردان این جریان بخصوص نوئه، بونلو، کاراکس و گراندریو در جستجوی چنین روایت هم ارزی هستند و این آن فعالیت شاعرانه آنها در مدیوم سینما را شکل می دهد.

(بهترین مثال: irreversible, Enter the Void)

سوم. سائقه و تجربه جنسی: سکس در رابطه با سوبژکتیویته و مصرف است؛ سکس هم اصلاحی بر واقعیت و هم سازشکاری با آن است. در نتیجه آنها سکس را به عنوان تجربه‏ای انحرافی تصویر می کنند، یک لایه‏ی دیگر برای خلق واقعیت موازی. متاثر از سورئالیسم، این کارگردانان، تجربه اروتیک را با خشونت روحی/جسمی، امر نفسانی/امر روحانی، تمامیت/آنیّت، بروز امر خودآگاه/امرناخودآگاه ارتباط می دهند.

(مثال: Pola X و Trouble every Day )

حرکتی که این سینماگران آغاز کرده اند، تلاشی است برای خلق لایه های جدید در واقعیت متعارف. در آثارشان، تجربه های متفاوتی با از دست دادن حافظه، استمرار، تجرد، ثبت، و خشونت داشته اند. سینما برای آنها، مدیومی است که نبایست تنها روایت خطی بلکه استمرارِ دردناک، نه شکل گیری فردی بلکه زوال یک فرد، نه طبقه بندی منطقی و با دقت بلکه اصلاح سیاّل را نمایش دهد.
فیلمهای معروف این جریان:

بخش عمده ای از مطالب نوشته شده ی بالا، تحت تاثیر این مطلب از کریستینا بوگدان است. حتی در واقع، بیشتر جملات متن بالا، ترجمه ای سریع از متن اوست به اضافه ی بخشهای اندکی از من.

Advertisements