رضا عرب هستم. اکثرا به عنوان دبیر سابق انجمن اسلامی دانشگاه مازندران می شناسندم.

این وبلاگ اما حکایت دیگری است. می دانم که همه چیز متن است و من نیز یک متن. می خواهم بگویم نمی توان بدون متن اندیشید. ما در متن ها، با متن ها، به متن ها می اندیشیم. پس نوشتار را می آغازم در اینجا، به یادگاری از فیلدوستی که در نوجوانی ساخته بودم و پس از بازداشتی در مشهد از دستش دادم. آنجا بود که نوشته بودم «فیل» سرواژه ی فلسفه است و «دوست» هم معنی عیان. الان دیگر از آن خبرها نیست. بازگشتی است به گذشته، بخاطر بار محمولی که این واژه برایم دارد.

در این همه متن ها راهی را برگزیدم که دوست تر دارم؛ بیشتر ادبیات و بیشتر پرسه هایی در متن ها…

 

Advertisements